ΔΙΑΒΑΣΤΕ

ΠΑΛΑΙΑ ΤΕΥΧΗ ΣΤΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ:

www.aiginitika.blogspot.gr

Α Ρ Θ Ρ Α

1η Μάη: Πάντα Επίκαιρη – Φάρος ελπίδας για τους αγώνες του Σήμερα

 Τα φέρνει έτσι η ιστορία που κάθε φορά η 1η του Μάη να αποκτά ξεχωριστό νόημα. Πάντα ...

Η ομορφιά είναι ηθική…και ηθική είναι η ομορφιά

Της Ελένης Τομπέα Τι είναι ηθική; Καταρχήν θα πρέπει να αποσαφηνίσουμε το γεγονός πως οι ηθικοί ...

Πώς μπορεί η αποκέντρωση να επηρεάσει την ανάπτυξη

Του Ράλλη Γκέκα , διδάκτωρα Οικονομικών της Τ. Α. Στην πολιτική της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για ...

Το γονίδιο της ευθύνης

Της Γιούλη Χατζηαλεξιάδη
Αγαπητές αναγνώστριες, Αγαπητοί αναγνώστες,
Το κείμενο που ακολουθεί είναι γραμμένο πριν από επτά χρόνια, για να διαβαστεί σε εκδήλωση κάποιου συλλόγου.
Είναι επίκαιρο; Νομίζω ναι, γι αυτό το δημοσιεύουμε.
Ο τίτλος του είναι : "Το γονίδιο της ευθύνης".
        Μια φορά κι έναν καιρό, λοιπόν, πριν από δισεκατομμύρια χρόνια, ποσότητα χρόνου ασύλληπτη από τον δικό μας νου και την εμπειρία, ήταν ένας μοναχικός πλανήτης, η Γη. Οι επιστήμονες μας λένε ότι τα πρώτα βήματα προς την αρχή της ζωής έγιναν μέσα στην ‘αρχέγονη οργανική σούπα’, όπου, σε συνθήκες έλλειψης οξυγόνου και παρουσία υδρογόνου, νερού, διοξειδίου του άνθρακα, αμμωνίας, μεθανίου, και άλλων οργανικών αερίων, και με την ενέργεια των κεραυνών και της υπεριώδους ακτινοβολίας, συντίθενται τα πρώτα οργανικά μόρια (πουρίνες και πυριμιδίνες) που είναι οι δομικοί λίθοι του γενετικού υλικού της ζώσας ύλης.
       Οι δομικοί λίθοι δεν αρκούν για τη δημιουργία ζωής. Πήρε χρόνο, ένα κομμάτι από αυτόν τον ασύλληπτο σε εμάς χρόνο, για να συνδεθούν οι πουρίνες και οι πυριμιδίνες σε μόρια που κωδικοποιούν λειτουργικές πληροφορίες, και αυτά τα μόρια υπήρξαν ο πρόδρομος του γενετικού υλικού, ήταν, ας πούμε, το πρώτο γονίδιο.
       Τι εννοούμε ως ‘γονίδιο’? Γονίδιο είναι η βιολογική μονάδα που μεταφέρει λειτουργική πληροφορία, όπως μόλις σας ανέφερα,  πληροφορία που, μέσα στους πολύπλοκους μηχανισμούς του ζωντανού κυττάρου, μεταφράζεται σε πρωτεϊνες, που κάνουν αυτήν ή την άλλη δουλειά, που παίζουν, δηλαδή, τον ρόλο τους, η κάθε μία, στην συνολική λειτουργία του κυττάρου.
       Τα σημερινά γονίδια-απόγονοι εκείνου του πρώτου γονιδίου περιέχουν και ρυθμιστικές περιοχές, περιοχές που δεν δίνουν πληροφορία να φτιαχτεί μία πρωτεϊνη, παρά δίνουν την οδηγία ‘προχώρα, φτιάξε’ ή ‘σταμάτα’. Οι ρυθμιστικές περιοχές καταλαμβάνουν μεγάλο μήκος μέσα στο συνολικό μήκος του γονιδίου. Επίσης, ένα γονίδιο ενδέχεται να εξαρτάται λειτουργικά και από ρυθμιστικές περιοχές άλλων γονιδίων του ίδιου κυττάρου. Μοιάζει το κύτταρο να είναι οργανωμένο σαν μία ειδική, ιδιαίτερη, κοινωνία. (Και το γονίδιο της ευθύνης, αν υπάρχει, έχει να συν-λειτουργήσει στον ίδιο χώρο με άλλα γονίδια: αυτό του ανταγωνισμού, το άλλο της μοιρολατρείας, το τρίτο της μηχανιστικής/στατιστικής άποψης για τα πράγματα.)
      Και πιο ενδιαφέρον είναι ότι από το σύνολο των γονιδίων, από όλο αυτό το κομπολόι από γενετικές πληροφορίες που είναι τυλιγμένο μέσα σε κάθε μας κύτταρο και που αν ξετυλιχθεί καταλαμβάνει χιλιόμετρα, το 95% είναι σιωπηλό. Δεν παράγει τίποτα, δεν δίνει οδηγίες. Δεν ξέρουμε τι σημαίνει αυτό. Είναι το κομμάτι του γενετικού υλικού που μας έχει κληροδοτηθεί από τους γεωλογικούς αιώνες και από τους αιώνες της εξέλιξης, δεν υφίσταται μεταλλάξεις, μας παρακολουθεί μόνο, ίσως πικρά, στα δικά μας χονδροειδή πειράματα πάνω στην εξέλιξη της ζωής.
   Εκείνο το πρώτο γονίδιο, προϊόν των πολύ πρώιμων συνθηκών του πλανήτη, και εκτεθειμένο στην αβεβαιότητα της επιβίωσης, συνέβη να βρεθεί στη συνθήκη που επέτρεψε την αντιγραφή του, την αναπαραγωγή του. Που σημαίνει τον αναδιπλασιασμό του και την μεταφορά της λειτουργικής του πληροφορίας στο χρόνο, στις επόμενες γενιές. Από εκεί ξεκινά το μακρινό ταξίδι της εξέλιξης, της εξέλιξης της ζωής στον πλανήτη, των ειδών της χλωρίδας και της πανίδας. Η εξέλιξη του ανθρώπου και του πολιτισμού του.
      Στην αρχή, στους πρώτους γεωλογικούς αιώνες, στα πρώτα δισεκατομμύρια από τα χρόνια της εξέλιξης, ο δρόμος της εξέλιξης εξαρτιόταν από την προσαρμογή του κάθε είδους στις συνθήκες, και από το ‘τυχαίο’: την μετάλλαξη που θα έκανε ένα άτομο ενός είδους κατά κάτι περισσότερο προσαρμοσμένο στις συνθήκες του περιβάλλοντος, και που θα κληροδοτείτο στους απογόνους.
     Σήμερα η εξέλιξη της ζωής δεν εξαρτάται από τις ανεξέλεγκτες δυνάμεις της φύσης και τις γεωλογικές μεταβολές. Εξαρτάται, κατά κύριο και μείζονα λόγο από τις ανθρώπινες δραστηριότητες, επιδιώξεις και πολιτισμό. Το έργο της εξέλιξης έχει περάσει  στα δικά μας τα χέρια, και έχουμε να δούμε και να ζυγίσουμε τι καταφέρνουμε, με ποιο όφελος και ποιο κόστος. Προφανείς αρνητικές συνέπειες της ανθρώπινης δραστηριότητας είναι η κλιματική αλλαγή, η μόλυνση και ρύπανση του περιβάλλοντος, η καθημερινή απώλεια φυτικών και ζωικών ειδών … ο εκφυλισμός της κοινωνικής συμμετοχής και  η επιβολή του ‘άνωθεν’ ελέγχου στις κοινωνικές διαδικασίες…και το αίσθημα ότι όλα αυτά είναι μη αναστρέψιμα. Η εξέλιξη σήμερα εξαρτάται, και απειλείται, όσο ποτέ άλλοτε από τις κοινωνικά ανεξέλεγκτες δυνάμεις της χειραγώγησης της φύσης και του πολιτισμού.
       Επιτρέψτε μου την ακραία δήλωση ότι το θέμα εδώ δεν είναι πώς θα δράσουμε για να τα διορθώσουμε αυτά, παρά είναι ως τι θα δράσουμε? Η μία δυνατότητα είναι η μεμονωμένη, αυτάρεσκη διαμαρτυρία, νοσηρό σύμπτωμα της ατομοκεντρικής εποχής μας, η άλλη  είναι η οργάνωση της συλλογικής λειτουργίας. Αυτή η δεύτερη εκδοχή, ο συντονισμός μελών σε οργανωμένο κοινωνικό στόχο, η συγκρότηση συλλόγων με τέτοιους στόχους, είναι σήμερα η άμυνα της ζωής έναντι των καινούργιων, ποικίλων,  κινδύνων που την απειλούν.
   Τι σχέση έχουν όλα αυτά με την ιατρική?
   Ο πολιτισμός μας μας έχει μάθει να πιστεύουμε:‘ Η υγεία είναι ατομικό αγαθό, όχι συλλογικό. Εξασφαλίζεται μέσα από τις απαιτήσεις από τα ασφαλιστικά ταμεία, όχι από την συλλογική συμμετοχή. Τι με νοιάζει εμένα τι κάνει ο διπλανός όταν εγώ περνάω καλά, κι όταν έχω εξασφαλίσει και τα παιδιά μου?’
       Αυτό είναι το παραμύθι, όμως. Ελκυστικό παραμύθι των αντισυλλογικών καιρών μας, δεν εξασφαλίζει ωστόσο κανενός είδους υγεία, ούτε ατομική ούτε συλλογική.
      Ατομική και συλλογική υγεία είναι αλληλένδετες. Και σύλλογος είναι, κάθε φορά, το κοινωνικό σύνολο στο οποίο συμμετέχουμε, και οι κανόνες που το διέπουν.
      Η υγεία δεν είναι καταναλωτικό ούτε συνδικαλιστικό αγαθό. Η υγεία είναι αποτέλεσμα των κοινωνικών σχέσεων όπου συμμετέχουμε και του τρόπου με τον οποίο λειτουργούμε  μέσα σε αυτές . Όταν οι σχέσεις νοσούν η υγεία μας πάσχει. Η υγεία αφορά το ενεργό κοινωνικό μέλος.  Και η αρρώστια αφορά, επίσης, το ενεργό κοινωνικό μέλος, το οποίο ωστόσο αδυνατεί να επιλύσει τα προβλήματα που πηγάζουν από τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί, ή τον ρόλο τον οποίο έχει ενστερνιστεί, ή τον στόχο τον οποίο υπηρετεί. Οι αρρώστιες προέρχονται από ασυμφωνίες ανάμεσα από τους τρόπους, ρόλους και στόχους και τις προσωπικές (και όχι ‘ατομικές’)… παρά τις απολύτως προσωπικές και μοναδικές  ανάγκες συμμετοχής του αρρώστου.
      Το πρόβλημα υγείας, η αρρώστια, είναι πάντα, σε ποικίλο κάθε φορά βαθμό, ζήτημα προσαρμογής του κοινωνικού μέλους σε κοινωνικές συνθήκες.
      Η σύγχρονη ιατρική δεν ενδιαφέρεται για τέτοιου είδους διορθώσεις. Δεν ενδιαφέρεται για την αποκατάσταση του ασθενούς στην κοινωνική/διαπροσωπική του ισορροπία. Δεν εκπαιδεύει τους γιατρούς της σε αυτήν την άποψη. Στην άποψη ότι η υγεία είναι υπόθεση του κοινωνικού μέλους και όχι του ιδιώτη, ή του ατόμου. Και ότι η αρρώστια θεραπεύεται μέσα από κοινωνικές διαδικασίες και με ζωντανές, διαπροσωπικές θεραπευτικές μεθόδους.
      Αυτά θα μπορούσαν να είναι παραμύθια, εάν δεν ήταν, όπως είναι, η πιεστική πραγματικότητα.
     Είδαμε ότι ένα γονίδιο εξαρτάται από το περιβάλλον του, μπορεί να εκφραστεί, μπορεί να μην εκφραστεί. Το περιβάλλον του είναι τα άλλα γονίδια του ίδιου κυττάρου, είναι τα κύτταρα του οργανισμού ολόκληρου, είναι το κοινωνικό περιβάλλον. Τρανταχτό παράδειγμα της καθοριστικής εξάρτησης του γενετικού υλικού από το κοινωνικό και πολιτιστικό περιβάλλον είναι η κατακόρυφη, της τάξεως του 60%, αύξηση της συχνότητας του σακχαρώδη διαβήτη στην Κίνα μέσα στα τελευταία 15 χρόνια: Το γενετικό υλικό των Kινέζων δεν έχει προλάβει να αλλάξει, να μεταλλαχτεί, αυτό που άλλαξε είναι ο τρόπος που λειτουργεί.
       Και, τέλος, η αρρώστια δεν αφορά το τραυματικό παρελθόν, όπως υποστηρίζουν η ψυχανάλυση και οι διάδοχες σχολές, παρά τρέχοντα, ζωντανά, μη-επιλύσιμα από το άρρωστο μέλος διαπροσωπικά προσαρμοστικά αδιέξοδα.
      Και είναι η ισχύς αυτών των διαπροσωπικών προσαρμοστικών αδιεξόδων ο παράγων που ευθύνεται για την αρρώστια.
     Και είναι η διόρθωση αυτού του παράγοντα που βελτιώνει αποφασιστικά την υγεία.            
       Η εποχή μας εχθρεύεται την συλλογική λειτουργία. Η εχθρότητα είναι συντονισμένη: οι πολιτειακοί θεσμοί φθίνουν σε ισχύ και κύρος, και το κενό καταλαμβάνει η συντονισμένη καταλήστευση του κοινωνικού πλούτου: του φυσικού πλούτου, των θεσμικών προόδων , του νομικού πολιτισμού και των ατομικών δικαιωμάτων, των ευκαιριών για αξιοπρεπή εργασία. Μου φαίνεται ότι επιχειρείται η παγκόσμια  φίμωση και υποταγή. Και οι άνθρωποι είναι σαν ψεκασμένοι.
      Ας γυρίσουμε στο γονίδιο της ευθύνης. Ισχυρίζομαι πως ευθύνη υπάρχει μόνον μέσα στα πλαίσια της λειτουργίας των συλλόγων. Των ποικίλων συλλόγων: οικογένεια, εργασία, φιλία.
      Είμαστε προγραμματισμένοι από την ιστορία μα και από την εξέλιξη να συμμετέχουμε υπηρετώντας συλλογικούς στόχους και υποθέσεις. Είναι κοινωνική συνάμα και βιολογική ανάγκη. Από αυτόν τον λειτουργικό προγραμματισμό –θα μπορούσαμε να τον πούμε γονίδιο – προκύπτει η υγεία του συνόλου και του μέλους.
       Είναι επιταγή της ζωής.
       Δεν μπορώ να φανταστώ πώς αυτήν την ζωτική επιταγή μπορεί να την σταματήσει η, πανταχόθεν επιχειρούμενη, χειραγώγηση της εξέλιξης.
        Ωστόσο ο κίνδυνος είναι φανερός. Ο άνθρωπος είναι φοβισμένος. Αποσυρόμενοι από την υπηρέτηση συλλογικών στόχων και υποθέσεων θάβουμε και εκείνο το εργαλείο που μας έχει κληροδοτηθεί για αν τους υπηρετούμε: την ευθύνη. Το εργαλείο αυτό το οποίο ωστόσο έχουμε χρέος να παραδώσουμε στις επόμενες γενιές βελτιωμένο, για να προχωρήσει πάρα πέρα η ζωή, με βελτιωμένες προσαρμοστικές και πολιτιστικές δεξιότητες.
     Εκτός εάν αφήσουμε άλλα γονίδια, άλλους λειτουργικούς προγραμματισμούς, να επικρατήσουν: όπως αυτόν του καταστροφικού ανταγωνισμού…ή της μοιρολατρείας… ή της αδιαφορίας … ή της στατιστικής και μηχανιστικής ερμηνείας της αρρώστιας, ερμηνεία που τεμαχίζει τον άρρωστο σε άρρωστα όργανα και κύτταρα, και παραβλέπει την άρρωστη συμμετοχή, την άρρωστη λειτουργία ενός μέλους άρρωστου συλλόγου. Και που καταδικάζει τους γιατρούς σε τεχνοκράτες υπηρέτες στο κυνήγι μιας υγείας που δεν έρχεται, μα και σε πάσχοντα μέλη μιας συλλογικής παρεξήγησης. Ή πλάνης.

 

OI ΔΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΣΥΜΦΟΡΑΣ

Του Αντώνη Ντελή
Την πιο άθλια εικόνα των τελευταίων χρόνων παρουσιάζουν οι περισσότεροι δρόμοι της Αίγινας. Μάλιστα μερικοί από αυτούς (Αγίας Παρασκευής, Μεριστού, Νοσοκομείου, Πηλέως,  Λεωφόρος Δημοκρατίας και πολλοί άλλοι) είναι σε τέτοια κατάσταση που για να τους διασχίσεις –ιδιαίτερα με δίκυκλο-το σίγουρο είναι ότι θα αποκτήσεις χρόνιες παθήσεις της σπονδυλικής στήλης.
Τι κάνει λοιπόν η Δημοτική αρχή μας μπροστά σ’ αυτή την κατάσταση. Ότι και για τα υπόλοιπα προβλήματα του νησιού (σκουπίδια, νερό κ.λ.π.).Με   δικαιολογίες για τα λιγοστά λεφτά που δίνονται, για την  μη ένταξη στα διάφορα πακέτα συντήρησης, με δηλώσεις αναρμοδιότητας σε μερικούς δρόμους καταλήγει τελικά  στο μπάλωμα των λακκουβών με τσιμέντο!!!
Η λύση αυτή όμως δε διορθώνει ,ούτε λύνει στο παραμικρό το μεγάλο αυτό πρόβλημα. Γιατί και τα μπαλώματα «ξανανοίγουν» και η κατάσταση χειροτερεύει.
Όσον αφορά τους πρώην Νομαρχιακούς δρόμους (σημερινούς αρμοδιότητας περιφέρειας) θα πρέπει να πούμε ότι πράγματι ανακατασκευάστηκαν οι κυριότεροι οδικοί άξονες του νησιού και  θα λειτουργούσαν  για μια δεκαετία χωρίς προβλήματα(όπως της Κυψέλης, της Πέρδικας και του Μεσαγρού). Τι έγινε όμως; Πριν καλά- καλά τους  χαρούν οι οδηγοί-ιδίως το δρόμο της Κυψέλης-  ήρθε η ΔΕΗ και με τα έργα της για να περάσει τα καλώδια  τον κατέστρεψε εντελώς χωρίς να διαμαρτυρηθεί κανείς !!!(πιθανόν  για να μην την στενοχωρήσουν  και χάσουν την χορηγία επισκευής των Καποδιστριακών). Αποτέλεσμα  η κατάσταση σήμερα του δρόμου της Κυψέλης να μην  θυμίζει πλέον δρόμο. Ιδιαίτερα τα δίκυκλα που έρχονται από Βαθύ προς Αίγινα ακροβατούν πάνω  στα δημιουργημένα  ανισόπεδα τμήματα του δρόμου. Παρόμοια προβλήματα –σίγουρα λιγότερα-έχει και ο δρόμος προς την Πέρδικα, ενώ ο μόνος δρόμος που αντέχει ακόμη είναι αυτός προς Μεσαγρό.
Δεν φτάνει λοιπόν μια Δημοτική αρχή να περιμένει κονδύλια για τους δρόμους, αλλά χρειάζεται και οικονομική πολιτική νοικοκυρέματος και συγκέντρωσης χρημάτων. «Χρήματα που υπάρχουν», αφού οι εκάστοτε Δημοτικές αρχές μπορούν να τα έχουν στα ταμεία τους, μιας και το νησί δεν στερείται επισκεπτών αλλά και πολλών μονίμων κατοικιών που αυξάνουν τα έσοδα από Δημοτικά τέλη και  φόρους παρεπιδημούντων . Μόνο που τα χρήματα πρέπει και να εισπράττονται, αλλά και να «πιάνουν τόπο». Και τόπο θα πιάσουν μόνο όταν κάποιοι  δρόμοι άθλιας κατάστασης   ανασκευαστούν εξ’ αρχής  και  σταματήσουν τα «ψηφοθηρικά δρομάκια» του καθενός. Ας σκεφτούμε επιτέλους το γενικό καλό του συνόλου και όχι τα ατομικά  μικροσυμφέροντα και ας  προσφέρουμε  στους συμπολίτες μας τις υπηρεσίες που  δικαιούνται.

ΕΞΕΛΙΞΗ και ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ της ΓΛΩΣΣΑΣ. μας.

Της Γιούλη Χατζηαλεξιάδη
        Η γλώσσα είναι μια μορφή επικοινωνίας, αποκλειστικό χαρακτηριστικό του ανθρώπου.
          Γνωρίζουμε σήμερα ότι η γλώσσα αποτελεί εξέλιξη της επικοινωνίας μέσω των χειρονομιών, κι όχι της επικοινωνίας μέσω των κραυγών – που τις χρησιμοποιούσαν προγονικά στον άνθρωπο είδη.
         Η γλώσσα προέκυψε ως εξέλιξη της ανάγκης για επικοινωνία μέσα σε ομάδες που, έως τότε, επικοινωνούσαν με την χρήση των άνω άκρων: βραχίονες, πήχεις, χέρια. Η κωδικοποποιημένη, μιμητική αυτή «γλώσσα» δίνει την θέση της στη γλώσσα που παράγεται από τις κινήσεις του στόματος, των μυών του προσώπου και του λάρυγγα, οι οποίες συνοδεύονται απαραίτητα από την συνάντηση των βλεμμάτων. Πιθανολογείται, δε, ότι οι πρώτες τέτοιες κινήσεις των μυών του προσώπου σχημάτιζαν το φιλί.
        Παράλληλα, οι περιοχές του εγκεφάλου όπου εδράζεται ο έλεγχος και ο συντονισμός των κινήσεων αυτών αναπτύσσεται δίπλα στην περιοχή που ελέγχει τον συντονισμό των χεριών μας: ο εγκέφαλος εξελίσσεται σε λειτουργικές δυνατότητες και αυξάνεται σε μέγεθος σε στενή σχέση με την περιοχή που ελέγχει τις κωδικές-μιμητικές κινήσεις των χεριών.
       Αυτά συνέβαιναν πριν από 100.000 χρόνια. Η γλώσσα όπως μας είναι σήμερα οικεία προέκυψε πριν από 30.000 χρόνια. Οι ανατομικές δομές του εγκεφάλου που ήταν προϋπόθεση για την ανάπτυξη της γλώσσας εμφανίστηκαν πριν από 500.000 χρόνια. Όπως θεωρείται σήμερα δεδομένο,  η έκρηξη των κυτταρικών μεταλλάξεων που επιτρέπουν την αντίστοιχη ανάπτυξη των εγκεφαλικών δομών και δυνατοτήτων εμφανίστηκε μόνο μία φορά, στην Αφρική.
       Μία και μοναδική μετάλλαξη σε γονίδιο- μεταγραφικό παράγοντα αποτέλεσε κόμβο για να ακολουθήσει καταρράκτης σχετικών μεταλλάξεων.
Κόμβο στην εξέλιξη προς την γλώσσα, και κόμβο για την εξέλιξη της συλλογικότητας του ανθρώπινου είδους.
Kόμβο στην εξέλιξη από την επικοινωνία για την επιβίωση στην επικοινωνία της συνεννόησης
           Ήταν μία μετάλλαξη που συνέφερε την εξέλιξη, και προτιμήθηκε εξαπλούμενη ταχύτατα πάνω στη γη.
      Ήταν μία μετάλλαξη που συν-εισ-έφερε στην εξέλιξη της συν-εν- νόησης και της συλλογικής οργάνωσης. Και επικράτησε.
     Συμφέρον είναι μία πολύ ωραία ελληνική λέξη που λέει ότι μας συμφέρει αυτό που μας φέρνει κοντά: το συμφέρον είναι κοινό, είναι προϊόν σύμπτωσης, δεν είναι ποτέ ατομικό.
    Πρόκειται για μια εξέλιξη της γλωσσικής επικοινωνιακής δυνατότητας του νου: είναι η ελληνική γλώσσα με τις ιδιαίτερες σημάνσεις της - μαζί της υπάρχει η ιδιαίτερη κοινωνία όπου ανετράφη.
   Προϊόν σύμπτωσης: σημαίνει ταυτόχρονα το αποτέλεσμα της σύμπτωσης, μα και την διαδικασία/τον λόγο που επιφέρει την σύμπτωση.
    Άλλη εξαίρετη ιδιότητα ενός σαφούς μαζί και πολυσήμαντου επικοινωνιακού εργαλείου, που είναι η ελληνική γλωσσική σάρκα.
       Όπως η γλώσσα αποτέλεσε προϊόν της ανάγκης σχέσεων κοινωνίας, έτσι η ελληνική αποτέλεσε προϊόν των ειδικών σχέσεων μέθεξης της εμπειρίας του λόγου στην ελληνική κοινωνία. Ο ελληνικός λόγος συνιστά εμπειρία και διαλεκτική πρόταση συνάμα, δεν είναι μετάδοση πληροφοριών. Διατηρεί κι τρέφεται από την ζωτική ανάγκη της διαπραγμάτευσης του νοήματος  μέσω της γλωσσικής πράξης, κι αυτό τον καθιστά δημοκρατικό και ανυπότακτο ταξιδευτή του συλλογισμού και του στοχασμού, της συγκίνησης και του αισθήματος.
   Μορφώνει ο ίδιος την ελληνική πολιτισμική πρόταση της διαλεκτικής με τον άλλον νου, την φύση, την επιστήμη....κατά την αέναη αναζήτηση της ακριβολόγου τελειότητας.
   Η σημερινή μας γλώσσα διατηρεί χαρακτήρες από την αρχέγονη, δημοκρατική και φυσιοκρατική, καταγωγή της; Τρέφεται από αυτούς;
  Μήπως, καθώς ευτελίστηκε η μέθεξη του στοχασμού και η περιπέτεια της γλωσσικής ακρίβειας, ευτελίστηκε και η γλώσσα μας; Μήπως, μαζί, και το συλλογικό δημοκρατικό ιδεώδες μας;
   Μήπως, είναι ώρα για μία μετάλλαξη συλλογικά αποφασισμένη προς την αναγέννηση της ακριβής μας γλώσσας, της συλλογικής μας εθνικής ανυποταξίας, της ελληνικής ελευθερίας προς την τελείωση, και του δημοκρατικού ιδεώδους;
   Μήπως είναι ώρα να διαλεχθούμε ελληνικά;
   Μήπως αυτή η ωραία τολμηρή μετάλλαξη θα ήταν και συμφέρουσα  έναντι των αδιεξόδων της αρπακτικής ατομοκεντρικής ανθελληνικής ιδιωτείας- που μας οδήγησε στην παρακμή;
    Και μήπως θα γνώριζε μιαν ωραία, ταχύτατη, οικουμενική ξανά, εξάπλωση;

Η Κύπρος έμεινε στο ευρώ, αλλά με τι κόστος;

του Raoul Ruparel

Η πιο θετική πτυχή της συμφωνίας για την Κύπρο ήταν ότι τελικώς επιτεύχθηκε συμφωνία, και ότι έχουν γίνει κάποια βήματα για την αντιμετώπιση του ηθικού κινδύνου. Ωστόσο, συνολικά, αυτή είναι μια κακή συμφωνία για την Κύπρο και τον κυπριακό πληθυσμό. Το κυπριακό ΑΕΠ αναμένεται να καταρρεύσει ως αποτέλεσμα της συμφωνίας, με τους πιθανούς ελέγχους κίνησης κεφαλαίων να παρεμποδίζουν τη λειτουργία της οικονομίας. Το μεγάλο δάνειο από την ευρωζώνη θα οδηγήσει το χρέος σε μη βιώσιμα επίπεδα ενώ η λιτότητα που το συνοδεύει (μαζί με το σχέδιο αναδιάρθρωσης των τραπεζών) θα αυξήσει την ανεργία και θα προκαλέσει κοινωνικές εντάσεις. Υπάρχει σοβαρή πιθανότητα η Κύπρος να γίνει μια οικονομία-ζόμπι –εξαρτημένη από την ευρωζώνη και τη χρηματοδότηση της κεντρικής τράπεζας, με λίγες ελπίδες για οικονομική ανάπτυξη. Εν τω μεταξύ, η χώρα θα παραμείνει στην άκρη του ενιαίου νομίσματος, καθώς αυξάνονται οι εντάσεις μεταξύ των μελών, με τη Γερμανία, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ τώρα να φαίνεται ότι προτίθενται να αναλάβουν μια πιο ριζοσπαστική προσέγγιση στην κρίση.
Η ευρωζώνη το έκανε αυτό και με το παραπάνω. Αλλά αργά το βράδυ της Κυριακής, μετά από μια εβδομάδα έντονων διαπραγματεύσεων, επιτεύχθηκε μια συμφωνία για την κυπριακή διάσωση. Παρακάτω αναλύουμε τα βασικά σημεία της συμφωνίας (αυτά που είναι γνωστά, υπάρχουν πολλές γκρίζες ζώνες) και τις βασικές μας αντιδράσεις στη συμφωνία.
Βασικά σημεία της συμφωνίας
Η Λαϊκή Τράπεζα θα διασπαστεί σε καλή και κακή τράπεζα. Η καλή τράπεζα θα συγχωνευτεί με την Τράπεζα Κύπρου (η οποία θα αναλάβει επίσης τα περίπου 8 δις. ευρώ του ELA-ένα έσχατο σύστημα χρηματοδότησης  εκτός των συνηθισμένων δραστηριοτήτων της ΕΚΤ). Η κακή τράπεζα θα εκκαθαριστεί με την πάροδο του χρόνου με τους μη ασφαλισμένους καταθέτες (άνω των 100.000 ευρώ) να υφίστανται σημαντικές απώλειες (δεν υπάρχει ακόμη πόσο τοις εκατό αλλά μερικοί μπορεί να χάσουν όλα τους τα λεφτά πάνω από αυτό το όριο).
Η Τράπεζα Κύπρου θα ανακεφαλαιοποιηθεί μέσω μιας ανταλλαγής χρέους προς μετοχές και με τη μεταβίβαση των assets από την Λαϊκή. Οι μη ασφαλισμένοι καταθέτες θα υποστούν μεγάλο πλήγμα σε αυτή τη διαδικασία –ξανά χωρίς το ακριβές ποσοστό αλλά τα δημοσιεύματα κάνουν λόγο μέχρι και για 40%.
Αυτές οι ενέργειες θα ληφθούν χρησιμοποιώντας το νέο πλάνο αναδιάρθρωσης τραπεζών που πέρασε στην κυπριακή Βουλή την Παρασκευή. Είναι κρίσιμο ότι δεν θα χρειαστεί περαιτέρω ψηφοφορία στην κυπριακή βουλή καθώς δεν είναι άμεση εισφορά καταθέσεων.
Οι τράπεζες δεν θα λάβουν καθόλου χρήματα από τα 10 δισ. ευρώ της διάσωσης, ολόκληρη η ανακεφαλαιοποίηση θα γίνει μέσω της χρήσης των εργαλείων που περιγράφονται παραπάνω. Δεν είναι ξεκάθαρο πότε οι τράπεζες θα ξανανοίξουν αλλά είναι πιθανό να επιβληθούν σημαντικοί περιορισμοί κεφαλαίων, με κίνδυνο τα κυπριακά ευρώ να γίνουν «τοπικά». Μπορεί να περιλαμβάνονται περαιτέρω αυξήσεις φόρων στο λεπτομερές σχέδιο που θα καταρτιστεί μεταξύ των δύο πλευρών.
Τι σημαίνει αυτή η συμφωνία για την Ευρώπη;
1. Η Ευρώπη για άλλη μία φορά παρακάμπτει τη δημοκρατική διαδικασία για να εξασφαλίσει μια συμφωνία: Με την κατάργηση της εισφοράς των καταθέσεων και υποχρεώνοντας σε απώλειες τους καταθέτες μέσω της αναδιάρθρωσης των τραπεζών, η ευρωζώνη ήταν σε θέση να αποφύγει ένα δύσκολο δεύτερο γύρο ψηφοφορίας στην κυπριακή βουλή. Αν και οι προτάσεις για την αναδιάρθρωση των τραπεζών εγκρίθηκαν από την βουλή την Παρασκευή, δεν είναι ξεκάθαρο ότι όλοι οι Κύπριοι βουλευτές είχαν πλήρη επίγνωση πόσο μακριά θα μπορούσαν να φθάσουν τα εργαλεία αναδιάρθρωσης. Ωστόσο, είναι πιθανό η τελική συμφωνία που θα ενεργοποιήσει το σχέδιο διάσωσης –το μνημόνιο- θα χρειαστεί έγκριση από την κυπριακή Βουλή, επομένως μπορεί να έλθει και άλλη ψηφοφορία. Η κοινοβουλευτική έγκριση δεν θεωρείται εγγυημένη αλλά η καταψήφισή της θα είναι πάλι κοντά σε μια ψηφοφορία για την έξοδο από το ευρώ.
2. Μια αλλαγή από τη Γερμανία και την ΕΕ: Η Γερμανία έχει καταστήσει σαφές ότι δεν είναι πλέον πρόθυμη να πληρώνει το τίμημα για τις εκτεταμένες διασώσεις χωρίς η χώρα που τις λαμβάνει να παίρνει ένα μέρος του φορτίου και να προχωρά σε κάποιες ριζικές αλλαγές. Η ΕΚΤ, θέτοντας τελεσίγραφο, άφησε να εννοηθεί ότι είναι πρόθυμη να χρησιμοποιήσει τη σημαντική μόχλευση και τον έλεγχο που έχει για να εξαναγκάσει σε αυτό που θεωρεί ως επιθυμητή έκβαση, υποδηλώνοντας ότι γίνεται ένας σημαντικός πολιτικός παράγοντας (κάτι που η αρμοδιότητά της δεν το επιτρέπει). Σε συνδυασμό με την αίσθηση της αδικίας που έχει δημιουργηθεί από όλες τις πλευρές, θα μπορούσε να χρησιμεύσει για να εδραιώσει το αδιέξοδο Βορρά-Νότου στην ευρωζώνη, καθιστώντας τις μελλοντικές συνομιλίες πιο περίπλοκες.
3. Θα διασπαστεί η τρόικα; Δημοσιεύματα στη διάρκεια της νύχτας που διεξαγόταν το Eurogroup και μέσα στην εβδομάδα έχουν δείξει ότι αυτή η σχέση γίνεται όλο και περισσότερο τεταμένη, ιδιαίτερα μεταξύ του ΔΝΤ και της Κομισιόν. Κάποιες εντάσεις ήταν ορατές επίσης και στην ανάλυση βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους, αλλά φαίνεται να είναι πολύ χειρότερα αυτή τη φορά. Με τη Γερμανία και τις Βόρειες χώρες να επιμένουν στη συνεχή εμπλοκή του ΔΝΤ, θα μπορούσε να υπάρξει περαιτέρω διαμάχη. Οποιεσδήποτε μελλοντικές συμφωνίες διάσωσης πιθανότατα θα συναντήσουν εντάσεις, εξαιτίας αυτού.
Τι σημαίνει αυτή η συμφωνία για την Κύπρο;
1. Παρά την αποφυγή φορολόγησης των μικρών καταθετών, η πολιτική αναταραχή φαίνεται πιθανή. Αν και η πιο αμφιλεγόμενη πτυχή του αρχικού σχεδίου εγκαταλείφθηκε, είναι πιθανό ότι θα υπάρξει κάποια πολιτική ένταση. Τελικά, η κυβέρνηση στην Κύπρο έχει ταρακουνηθεί από την κρίση, με τον πρόεδρο και τον υπουργό Οικονομικών να απειλούν να παραιτηθούν, σύμφωνα με δημοσιεύματα. Επιπλέον, η αναδιάρθρωση των τραπεζών θα προκαλέσει πιθανότατα σημαντική ανεργία.
2. Το επίπεδο διαβίωσης και η ευρύτερη οικονομία θα μπορούσαν να καταρρεύσουν: η θέση της Κύπρου ως χρηματοπιστωτικό κέντρο θα τελειώσει. Υπάρχουν μερικές άλλες εναλλακτικές για την ανάπτυξη. Μια επιλογή παραμένει ο τουρισμός, αλλά με σημαντικά υποτιμημένο νόμισμα δεν είναι ξεκάθαρο σε ποιο βαθμό η Κύπρος μπορεί να επωφεληθεί από αυτό. Οι έλεγχοι στην κίνηση κεφαλαίων θα πλήξουν σημαντικά τη ρευστότητα στο νησί, ενώ θα είναι πολύ δύσκολο για το μικρό νησί να κάνει εμπόριο με τον υπόλοιπο κόσμο (απέχει πολύ από το να είναι αυτάρκης). Η κατάρρευση του ΑΕΠ θα μπορούσε να είναι οπουδήποτε κοντά στο 5%-10 φέτος, ανάλογα με το πόσο καιρό θα επιβληθούν οι έλεγχοι στην κίνηση κεφαλαίων, ενώ η προκύπτουσα κατάρρευση των φορολογικών εσόδων θα μπορούσε να κάνει τη θέση της κυβέρνησης χειρότερη. Υπάρχει μια μεγάλη πιθανότητα η Κύπρος να γίνει οικονομία-ζόμπι –εξαρτώμενη από την ευρωζώνη και τη χρηματοδότηση της ΕΚΤ για να λειτουργήσει, πιθανώς απαιτώντας περαιτέρω διασώσεις.
3. Οι έλεγχοι στην κίνηση κεφαλαίων θα διατηρήσουν την Κύπρο να παραπαίει στην άκρη του ευρώ: όπως επισημάναμε στη διάρκεια του Σαββατοκύριακου, αυτοί οι έλεγχοι είναι σοβαροί και θα μπορούσαν εκ των πραγμάτων να οδηγούσαν την Κύπρο να φαίνεται ότι δεν ανήκει στο ευρώ. Τελικώς, τα χρήματα δεν αλλάζουν πλέον χέρια μεταξύ της Κύπρου και της υπόλοιπης ευρωζώνης και σε αυτό το σημείο, είναι δύσκολο να υποστηρίξει κανείς ότι ένα ευρώ στην Κύπρο αξίζει το ίδιο όσο ένα ευρώ οπουδήποτε αλλού. Το πραγματικό πρόβλημα ωστόσο ίσως να μην είναι η επιβολή των ελέγχων, αλλά η αφαίρεσή τους – η Ισλανδία έχει ακόμη τους ελέγχους, πέντε χρόνια αφότου τους επέβαλε Ι(παρά το ότι έχει το πλεονέκτημα ενός υποτιμημένου νομίσματος).
4. Ειναι το κυπριακό χρέος βιώσιμο; Ένας βασικός στόχος σε όλες αυτές τις διαπραγματεύσεις ήταν να καταστεί το κυπριακό χρέος βιώσιμο (σε αντίθεση με τις ελληνικές διασώσεις). Δεν πιστεύουμε ότι αυτό έχει επιτευχθεί εξαιτίας της πιθανής κατάρρευσης στο ΑΕΠ που επισημάνθηκε παραπάνω. Μια διάσωση 10 δις,. ευρώ θα οδηγήσει το κυπριακό χρέος στο 140% του ΑΕΠ – εάν πέσει το κυπριακό ΑΕΠ κατά μόλις 5% φέτος, αυτό αυξάνεται στο 148%.
Ποιες είναι οι γεωπολιτικές επιπτώσεις από αυτή τη συμφωνία;
Δεν έχει υπάρξει ακόμη σαφή αντίδραση από τη Ρωσία, αλλά οι Ρώσοι καταθέτες είναι πιθανό να πληγούν σοβαρά από αυτή τη συμφωνία. Ο αντιπρόεδρος της ρωσικής κυβέρνησης, Igor Shuvalov, έχει αφήσει να εννοηθεί ότι μια παράταση του δανείου των 2,5 δις. ευρώ που δόθηκε στην Κύπρο, δεν είναι εγγυημένη –κάτι στο οποίο η ευρωζώνη αναφέρθηκε ότι είναι απαραίτητο να γίνει. Εκτός από αυτό, η Ρωσία παραμένει ο βασικός ενεργειακός προμηθευτής για την περισσότερη Ευρωπαϊκή Ένωση και έχει απευθύνει έμμεσες απειλές σχετικά με αυτή τη συμφωνία –όπως ότι θα αποσύρει τα κεφάλαιά της από την ΕΕ και θα στραφεί αλλού σε ό,τι αφορά στα νομισματικά αποθεματικά της.
ΟΙ κεντρικές τράπεζες θα αποφύγουν για άλλη μία φορά τις απώλειες;
Στη διάρκεια της νύχτας που διεξαγόταν η συνεδρίαση του Eurogroup, έγινε σαφές ότι η ΕΤ και το ΔΝΤ επιμένουν ο ELA να μετακινηθεί από ην Λαϊκή Τράπεζα στην Τράπεζα Κύπρου ως μέρος της συμφωνίας. Ο κύριος λόγος για αυτό πρέπει να είναι να αποφύγει η κεντρική τράπεζα της Κύπρου να εγγράψει ζημιές για τον EKA, κάτι που θα ήταν μη παραγωγικό δεδομένου ότι θα έπρεπε να ανακεφαλαιοποιηθεί από την κυπριακή κυβέρνηση, ένα κόστος το οποίο θα έπρεπε να προστεθεί στο σχέδιο διάσωσης. Αυτό το επεισόδιο αναδεικνύει ότι τα assets που δεσμεύθηκαν ως collateral στον ELA είναι ουσιαστικά άνευ ουσίας και ότι το να αποφευχθούν οι ζημιές για την κεντρική τραπεζική τράπεζα, θα είναι πάντα βασικός στόχος σε πολλές διαπραγματεύσεις διάσωσης. Είναι ανησυχητικό το γεγονός ότι μόλις ανοίξουν εκ νέου οι τράπεζες (παρά τους ελέγχους στην κίνηση κεφαλαίου) είναι πιθανό ότι θα υπάρξουν εκροές κεφαλαίων, οδηγώντας σε αύξηση του ELA στην εξάρτηση από τη χρηματοδότηση της κεντρικής τράπεζας.
Υπάρχουν καθόλου θετικά στοιχεία στη συμφωνία;
Το κύριο θετικό είναι πως η συμφωνία έχει εν τέλει επιτευχθεί, η εναλλακτική θα ήταν πιθανότατα χαοτική για την ευρωζώνη και την ΕΕ. Υπάρχει κάποια μείωση στον ηθικό κίνδυνο, από τη στιγμή που αυτοί που επένδυσαν σε μεγάλες τράπεζες, όχι επαρκώς κεφαλαιοποιημένες, πληρώνουν το τίμημα, σε αντίθεση με τους καταθέτες.
Ίσως να έχει αποκατασταθεί κάποια εμπιστοσύνη αναφορικά με την εγγύηση καταθέσεων κάτω των 100.000 ευρώ. Οι κύριοι ομολογιούχοι στη Λαϊκή και πιθανώς στην Τράπεζα Κύπρου, θα δεχθούν bail-in: αν και αυτό δεν μπορεί να αποφέρει πολλά μετρητά, είναι η σωστή σειρά με την οποία θα αναδιαρθρωθούν οι τράπεζες.
Αυτά τα μικρά σημεία θα παρέχουν μικρή ανακούφιση όσο ο κυπριακός πληθυσμός υπομένει την σκληρή πραγματικότητα της ανόδου της ανεργίας, της δημοσιονομικής ενοποίησης, της στασιμότητας του ιδιωτικού κλάδου και της εσωτερικής υποτίμησης, όλα κάτω από αυστηρούς ελέγχους στην κίνηση κεφαλαίου.
(Το άρθρο αναδημοσιεύεται από το capital.gr)

Ο ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΣ ΘΕΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΜΕΣΙΤΕΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ...

 

της Γιούλη Χατζηαλεξιάδη

Ανήκω σημαίνει μοιράζομαι, έτσι μου έχουν πει. Και είναι ορθό.

Σε ποιον θεό ανήκουμε;

Σε ποιον θεό πιστεύουμε;

   Είναι ο θεός της συνεργασίας ή του ανταγωνισμού;

   Είναι ο θεός του κοινού μόχθου ή της εγωπαθητικής υποτέλειας στους άνωθεν ‘μηχανισμούς της αγοράς’;

   Είναι ο θεός της ‘κοινής λογικής’, του συλλογικού νου, ή ο θεός της ομαδικής μαζικής εξάρτησης από νοητικά σχήματα και νοηματοδοτήσεις ζωής ατομοκεντρικές, που μας απομονώνουν τον καθένα μέσα στην ανεύθυνη αυτάρκειά του και την αποξενωτική του ιδεολογία;

 Ευλόγως ήρθε το τέλος των ‘ιδεολογιών’ ετούτων.

Ευλόγως, ήρθε η ‘κρίση’.

Η οποία κρίση δεν μπορεί να ερμηνευτεί επαρκώς από συνομωσίες εναντίον μας, από την επιβουλή του διεθνούς κεφαλαίου, ούτε από την θεϊκή τιμωρία.

Σίγουρα υπάρχουν ορισμένοι που συνομωτούν, που επιβουλεύονται, ίσως και να μισούν το ελληνικό κοινωνικό σύνολο.

   Ωστόσο την πόρτα τους την ανοίξαμε εμείς, με την ηδονιστική ζωή μας και την ευδαιμονιστική νοηματοδότηση της ζωής μας, με την αδιαφορία για τους συλλογικούς δεσμούς αντί της εγνωσμένης συμμετοχής στην διατήρησή τους, με την απαξίωση της εργασίας αντί της διαφύλαξής της μέσα από την δουλειά μας και μέσα απο τον σεβασμό της δουλειάς των άλλων.

   Οι συσχετισμοί ήταν αρνητικοί, όταν η ίδια η πολιτεία εχθρευόταν την εργασία, και έβαζε εμπόδια σε όποιον ήταν δεσμευμένος δημιουργικά. Οι ίδιοι οι πολίτες εκμαυλιστήκαμε με επιδοτήσεις, δάνεια, θεσούλες στο δημόσιο. Οι ιδεολόγοι παρήγαμε, αντιδιαμετρικά, το ίδιο προϊόν της δυσπιστίας και εχθρότητας- σε επίπεδο στείρας αντιπαράθεσης και με αφετηρία την ιδεολογική παντογνωσία. Ένα είδος πύργου της Βαβέλ.

    Κατακερματισμένο το κοινωνικό σύνολο δεν μπορεί να εμπιστευτεί πια τον εαυτό του. Το ένστικτο της αυτοσυντήρησης ανεπαρκεί και αυτό, καθώς έχουμε συνηθίσει να είναι η αυτοσυντήρηση η δική μας το κριτήριο και το κίνητρό μας. Και όχι η προστασία θεσμών και δεσμών.

    Υπάρχει ατομική επιβίωση;

Ο συλλογικός θεός έχει πει ‘Όχι’. Ο θεός της θρησκείας λέει ‘όχι’.

 Εμείς, άθεοι παρά την θρησκεία μας, και αντισυλλογικοί μέσα στην ελευθεριακή ιδεολογία μας, λέμε, ακόμη, ‘ναι’.

   Οι πολλές όψεις της ιδιοτέλειας.

Δεν ανήκουμε σε κανένα θεό. Σε καμμία συλλογική νοηματοδότηση της ζωής που να συνδιαλέγεται με σεβασμό ισότιμες άλλες. Μόνον είμαστε ά-βουλα παράσιτα, παραλυμένα από τον αυτισμό (αλλιώς: ιδιωτεία).

Είναι η ανεπίγνωστη συγκατάθεσή μας στην αντικοινωνική, ανθελληνική συνομωσία.

 Δεν είναι βιώσιμη, ωστόσο, αυτή η συνθήκη.

Ποιος μπορεί να επιβιώσει ατομικά απομυζώντας τις σάρκες ενός, απισχασμένου από τον απομυζητικό παρασιτισμό, τώρα πια, συνόλου;

Ευτυχώς που ήρθε η κρίση, ώστε να αναθεωρήσουμε τις αντικοινωνικές μας καταβολές και συμπεριφορές. Ώστε, επιτέλους και από τον πάτο, να συμβάλουμε στη συλλογική υπόθεση της επιβίωσής μας αντί να απομυζούμε ως επηρμένα ιδιωτεύοντα παράσιτα.

   Τόσο προσωπικά ο καθένας, όσο και διεκδικώντας από το σύνολο τον σεβασμό στις συλλογικές αξίες από τις οποίες εξαρτάται αυτή η συλλογική επιβίωσή μας: της συμβολής στην συλλογική παραγωγή, της εγνωσμένης αλληλεγγύης, της συστράτευσης για την προάσπιση του συνόλου δεσμών και θεσμών, παραγωγικών και πολιτικών, που λέγεται πατρίδα.

    Χρειαζόμαστε επανεκπαίδευση στην συλλογικότητα, και στην μαχητικότητα. Στην ιδιότητα του πολίτη, επίσης.

    Στα καθ’ημάς του μικρού νησιού μας τα πεδία των προβλημάτων είναι πολλά, αντίστοιχα είναι και τα πεδία του αγώνα.

Πρόσφατο παράδειγμα – πολύ μικρό και χειροπιαστό - είναι η επίθεση που εδέχθη το δημόσιο κέντρο υγείας μας από την ιδιωτεύουσα ιδιωτική ιατρική, πάνω από τη σορό της χαμένης συμπολίτισσάς μας, και καπηλευόμενη τις πραγματικές ανεπάρκειες του συστήματος.

   Συμβολή ή ξέσκισμα; Ιδού το δίλημμα για να πάρει θέση κανείς.    

   Προφανώς η ύαινα της ιδιωτείας θα θέλει να ξεσκίσει. Είναι ευθύνη μας να μην το επιτρέψουμε, και να συμβάλλουμε στην διατήρηση μιας δημόσιας υπηρεσίας υποστηρίζοντάς την εμπράγματα κι όχι απομειώνοντάς την με λόγια και έργα.

    Είναι εχθρός το κέντρο υγείας ή στηρίζουμε την λειτουργία του;

   Μισούμε τους ανθρώπους που εργάζονται εκεί ή απαιτούμε ορθές και επαρκείς παροχές περίθαλψης;

Διαβάστε περισσότερα: Ο ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΣ ΘΕΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΜΕΣΙΤΕΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ...